Kolejna anemia zmysłów, które upośledzone krążą po ziemi niczyjej. Stoję taka sama, pusta, bez wyrazu w lesie pełnym pracy, życia z kopyta, gry w odgadnij co myślę, odgadnij co czuję, z finałem zawsze tym samym, bo w gry z kobietą wdawać się nie powinieneś, bo od wejścia skazany jesteś na porażkę i walkower wydaje się tu najrozsądniejszy. Nawet Afryka goszcząca w moim kubku nie potrafi przytulić zasmuconej chwilą duszy. Siedem chwil samotności ze stałym łączem, z niestałymi myślami, z wymuszonym uśmiechem, chwil, z których powinnam czerpać ale nie potrafię bez Ciebie i tylko czekam aż wrócisz i ucałujesz każdy mój nerw, każdą pulsującą żyłkę na złośliwość rzeczy martwych, na nieudane światło, na szum w oczach, dzwoniącą ciszę w uchu i westernowy krzak w głowie.

(więcej…)

Wychodząc naprzeciw nasilającym się prośbom o przepis na te cudowne pierniki, postanowiłam go zdradzić tutaj (:  Pozdrowienia dla Pawła, który raczył podzielić się ze mną przepisem! (:

(więcej…)

Miałam już półtorej godziny temu wyjść na siłownię, ale nie jestem w stanie ruszyć się z domu. Z rana, jak gdyby nigdy nic, dzień jak co dzień otwierając spam na poczcie i przeglądając czy nie zawieruszyła się tam jakaś wiadomość mojego życia, właśnie taką oto tam znalazłam! Zajęłam pierwsze miejsce w konkursie „Afrykańska Fotorewolucja” i czeka mnie wyjazd do Maroka na tygodniowe warsztaty. Do tej chwili nie mogę uwierzyć! Należą tu się dwa ogromne podziękowania! Pierwsze dla piątki wspaniałych wariatów dzielnie podejmujących wyzwanie i realizujących jeden z najdłuższych i najdzikszych projektów jakie wykonywałam oraz dla mojego chłopaka, który jako mój iście osobisty manager zadbał o to by zdjęcie znalazło się w konkursie! Bardzo Wam Kochani dziękuję również za wsparcie. Bez Was nie byłoby tego wszystkiego. Mam nadzieję w pełni wykorzystać ten czas na zgromadzenie jak najliczniejszego i najwspanialszego materiału, który będzie cieszył Wasze oczy! *:

Bo to nie tak jak myślisz. Karmiąc się wieczorem bajkami, Twoim przytuleniem, potworami z bagien, spod łóżka, z wnętrzności osób najbliższych ja wcale nie zwariowałam. Liczę każdy pojedynczy skłon, wstaję w nocy by zrobić Tobie kanapki do pracy spełniając swój kobiecy obowiązek odświętnie bo raz na miesiąc, mieszam kotom żarcie suche z mokrym, żeby poznały odrobinę luksusu, odpowiadam na wszystkie głupie pytania, a smucę się „bez powodu”. Może po prostu mam za dużo czytaj mam wszystko co potrzeba do podstawowej egzystencji i chcę teraz w życiu osiągnąć więcej, a może po prostu boli mnie niesprawiedliwość, a Ty po prostu tłumaczysz mi jak klępie, że tak już jest i tego nie zmienię, że po prostu powinnam się położyć, po prostu w Ciebie wtulić i po prostu cieszyć się tą wspaniałą codziennością. Człowiek najzwyczajniej w świecie przywykł do zakreślania sobie piętą na swej polnej drodze coraz dalszych linii. Nie każdemu udaje się szczwanie oszukać i postawić linii dalej niż noga sięga. Nieważne, że w końcu się przewraca. Nie wszyscy upadek oglądają. Ale może masz rację, może powolne, asekuracyjne kroczki bardziej zbliżają do stałych celów. I więcej człowiek po drodze zobaczy.

(więcej…)

Rano krótko po godzinie piątej ze snu wyrywa mnie dzika i krwawa walka mojej dzielnej i łowieckiej kotki Lucy. Najwyraźniej polowała na jakąś bardzo dorodną i niezwyciężoną muchę, miotając się od kuchni do pokoju, dorywczo skacząc mi po głowie, miętoląc coś w pysku i łapach. Wyborną rzeczą jest być wyrywanym o takim świcie ze snu, zwłaszcza kiedy całe ostatnie dnie od rana do wieczora siedzi się przy komputerze nad zleceniami. Po półgodzinnej bitwie Lucy, jak to czasem ma w zwyczaju, wypluwa mi przed nos swą zdobycz niczym pies na aport, właściwie w tym samym celu. Myślałam, że umrę widząc przed sobą ogonek od pomidora… To samo można dziś powiedzieć o życiu. Masa ludzi miota się z kąta w kąt, walczą z niewidzialnymi mocami, zwracają całą swoją uwagę, siłują się z jakimś potwornym złem tego świata narażając się na oklaski i ochy ze strony ślepej widowni, a kiedy ostatecznie przychodzi do rozrachunku to widz czuje się jak ostatni idiota.

Śpieszę zawiadomić, iż żyję, mam się dobrze, po prostu trochę więcej mam teraz pracy. No i czekam, aż mili panowie podłączą mnie do świata, co będzie miało miejsce najwcześniej we wtorek. Wtedy powrócę (:

Tymczasem wracam do pracy. Miłego weekendu *;  …  (‘wer3fgseh’ – pozdrowienia od Lucy, która kocha siadać na klawiatury)

Taka potworna niemoc podczas kolejnych mieszkaniowych poszukiwań, pełnych złych ludzi zdzierających pieniążek, nienawidzicielsko podchodzących do zwierząt, do ludzi, bez uśmiechu, z podsuwającym papierkiem pod nos do zapłaty o której już mowa, już wymachiwać ci muszą, zanim wejdziesz do tego mieszkania, obejrzysz je, przygotuj już portfel, bo przed sobą mamy nie młodych ludzi z marzeniami, perspektywami, chęcią zdobywania świata, ale papierki szeleszczące, świecące, migoczące, fuj! Komunikacja międzyludzka podupada. Nawiązywanie miłych, sympatycznych relacji również. Gotowi, do biegu, start, porozpychajmy się łokciami, poplujmy jadem, pokażmy przewagę w bezwględności. Przecież to dzisiaj takie ludzkie…